Blijf op de hoogte van de laatste vegatrends

Laatste nieuws weten over nieuwe vegan producten? Weten wanneer de leukste events zijn? Schrijf je dan nu in voor de nieuwsbrief en word een kennisbron van vegafeiten!
Jouw e-mailadres
Jouw voornaam

Stilte voor alle slachtoffers – Marloes’ Farm Sanctuary Blog (4)

17-08-2017

Deze week kwam de Australische vegan activist James Aspey een bezoekje brengen aan Woodstock Farm Sanctuary om hier een lezing te geven. James Aspey is vooral bekend vanwege zijn ‘Vow of Silence’: hij heeft een jaar lang niet gesproken om aandacht te vragen voor dierenrechten. Hoewel een aantal van de stagiaires razend enthousiast waren om te horen dat hij hier zou komen spreken, was ik zelf ietwat sceptisch. Ik vroeg me af wat er zo bijzonder was aan deze man; hoe helpt een jaar je mond houden precies de dieren? En als hij bekend is omdat hij zo goed kan zwijgen, waarom gaan we dan allemaal luisteren hoe hij kan spreken?

Woodstock heeft een grote dinerzaal waar ze speciale events houden. Voor deze gelegenheid waren daar ongeveer 250 stoelen neergezet en er hadden zich ook 250 mensen aangemeld om naar Aspey te komen luisteren. Ik was bang dat het publiek voornamelijk uit heteroseksuele vrouwen met een Aspey-crush zou bestaan en dat bleek ook zo te zijn. Toen deze vegan dude begon met spreken probeerde ik hem te betrappen op sterallures. Het lukte me niet. Al snel werd mij duidelijk dat James Aspey terecht een inspirerend persoon is, die een goed voorbeeld zet voor kalm, duidelijk en liefdevol activisme.

James Aspey met Kayli, die uit het slachthuis ontsnapte

Eén van de dingen die me raakten was dat hij zei: “Vraag elke veganist wat de beste beslissing van hun leven was, en ze zullen allemaal zeggen dat het veganist worden was. Want het voelt fantastisch om te leven in overeenstemming met je idealen”. Ik weet zelf niet of dit waar is voor élke veganist, maar voor mij geldt zeker dat veganist worden de beste beslissing is die ik ooit gemaakt hebt. Vanaf het moment dat ik veganist werd, ben ik me veel meer verbonden gaan voelen met álle levende wezens. Ik heb een nieuwe liefde voor eten ontdekt en ik kan de wereld een beetje beter maken met mijn eten. Ik heb het gevoel dat sinds ik veganist ben de dierenliefde die altijd al in mij zat een plek heeft gekregen om te groeien en bloeien. Ik merk ook hoe veel het me geeft om hier op Woodstock Farm Sanctuary voor de dieren te kunnen zorgen.

Het verhaal van James Aspey dat me het meeste bijbleef was toen hij vertelde over de keer dat er een veehouder naar zijn lezing kwam. Tijdens zijn praatje zat er een echtpaar voorin dat constant nors keek. Ze lachten niet om zijn grapjes en applaudisseerden niet na afloop. Wel stak de man als eerst zijn hand in de lucht om een vraag te stellen: “Hoe moet het dan met alle boeren?”  Aspey raakte in gesprek met de man, maar merkte dat het gesprek steeds vijandiger werd.  De sfeer in de zaal werd ook langzaam grimmiger. Hij merkte dit op en probeerde weer rustig te worden. Vriendelijk en oprecht zei hij tegen de boer: “Maat, jij ben niet de vijand. Het is niet mijn doel om jou werkeloos te maken. Ik wil dat jij een baan hebt en gelukkig bent in je leven. Maar niet ten koste van andere levens.” Na afloop kwam de melkveehouder naar hem toe en bedankte hem dat hij hem aan het denken had gezet.

De afgelopen weken zagen we kippenboeren in tranen omdat ze in enorme onzekerheid zitten over hun levensonderhoud. Dat veel eieren de giftige stof fipronil bleken te bevatten, heeft ook hen overvallen. De grootste groep slachtoffers van deze eiercrisis zijn natuurlijk de kippen, en onze eerste aandacht zou uit moeten gaan naar hen. Maar daarmee moeten we niet vergeten dat ook de kippenboeren slachtoffers zijn. Het is makkelijk om hen als veganist weg te zetten als de ‘uitbuiter’ of de ‘ander’. Alsof die boeren dit over zichzelf afgeroepen hebben. Ik heb veganisten ook horen zeggen dat ze geen medelijden hebben met die boeren omdat ze toch die dieren uitbuiten. We vergeten dan dat deze boeren ook een gezin hebben. Ook mensen zijn.

Voor mij is het onmogelijk om het perspectief van de boeren en hun menselijkheid te vergeten, omdat ik zelf ben opgegroeid op een melkveehouderij. Mijn vader en een aantal andere familieleden zijn nog steeds melkveehouders. Zeker toen ik net veganist werd, was het moeilijk om me tot hen te verhouden. Ik had al deze dierenliefde (terug?) gevonden, maar daardoor was het des te zwaarder om te beseffen dat mijn eigen vader meewerkt aan het uitbuiten van dieren. Door kalfjes bij hun moeders weg te halen, door moedermelk te stelen en koeien naar de slacht te sturen wanneer ze niet meer winstgevend zijn. Tegelijkertijd is mijn vader degene die mij met zo veel liefde en zorg heeft grootgebracht. Die me altijd gesteund heeft en dat nog steeds doet, zelfs in mijn dierenrechtenactivisme. En paradoxaal genoeg denk ik dat mijn vader ook diegene is die me liefde voor dieren heeft bijgebracht, maar dat is weer een heel verhaal op zich.

Marloes met Caesar

De fipronilcrisis doet me denken aan de MKZ-crisis in 2001. Er werden toen 270.000 dieren in Nederland geruimd. Ik was 9 jaar, maar ik herinner me nog goed hoe we in angst drie keer per dag het Journaal keken. Hoe we allemaal onze schoenen moesten ontsmetten als we het erf op of afgingen. Hoe mijn zusjes en ik geen vriendjes en vriendinnetjes uit school mee mochten nemen, uit angst voor besmetting. Hoe gespannen de sfeer was. Daarom denk ik nu aan de kippen, maar ik denk ook aan de boeren. Hoe zij ook slachtoffer zijn van dit systeem. En hoewel wat ze doen verschrikkelijk is, zijn ze zich daar niet bewust van. Net als dat elke veganist ooit een onbewuste vleeseter was. “Vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen” zei James Aspey in zijn speech. En dat is precies zo.

Natuurlijk is vergeven niet altijd makkelijk. En ook boosheid mag er zijn. Wat mij heel erg geholpen heeft is om mijn boosheid te voelen, te ervaren en stil te worden. En misschien is dat wel waartoe Aspey ons wilde oproepen met zijn Vow of Silence: dat we stil worden. Stil genoeg om onze boosheid en onmacht te voelen, en stil genoeg om ons zowel met de dieren als de boeren te verbinden. Zodat wanneer we spreken, we vleeseters en boeren oprecht en begripvol kunnen benaderen.

Dit proces kost tijd en iedereen moet zijn eigen manier  vinden om als vegan met deze niet-vegan wereld om te gaan. Voor Aspey was het een jaar niet spreken. Voor mij is het hier voor de dieren zorgen op Woodstock. Voor jou kan het misschien weer iets anders zijn.

Lees ook Marloes' andere blogs uit Woodstock Farm Sanctuary:

  1. 1. Heropvoeding
  2. 2. Het Vogelmeisje
  3. 3. Olive en de stalbrand

Geschreven door: VLV
Viva Las Vega's maakt vega eten makkelijk, lekker en leuk voor iedereen.

Lees nog meer

Doe mee aan de VeggieChallenge!

Dertig dagen minder vlees eten: het is goed voor je lijf, de planeet en het redt dierenlevens. Daag jezelf uit met de VeggieChallenge. Wij helpen je op weg met gratis tips, recepten en ondersteuning

Doe mee en win

Blijf op de hoogte van veganieuws

Altijd op de hoogte zijn van nieuwe vega producten, acties en events? Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Viva Las Vega´s en wij zorgen dat je altijd op de hoogte blijft!
Jouw e-mailadres
Jouw voornaam

Doe een donatie

Steun Viva Las Vega's met een (eenmalige) donatie.
Ander bedrag: €
Schrijf je in voor de nieuwsbrief:
Jouw e-mailadres
Jouw voornaam
Secure and Spam free...